" ترحم انگیزترین مترسک جهانآدم استبنگرشبا بازوانی گشوده اماانبوه پر هم همه ی پرندگان بر کلاهش نشستهترحم انگیزترین پرنده جهانآدم استساکندست به پهلولمیدهو خشکی رقخش خش می کنددر برگ های افرای پاییزیبه در

وقتی کسی دلت را شکسته باشد، وقتی زخم خورده باشی، وقتی از دنیا ناامید شده ای، وقتی اعتماد نتوانی، وقتی...، وقتیست که دلت چیزی نمیخواهد جز همدردی، جز درک، جز شنیده شدن، جز... گریستن.گاهی گوینده این درده

پاشی بری توی اتاقت، بدون هیچ دلیل خاصی جلوی یکی از قفسه ها بایستی و ی کتاب نظرتو جلب کنه بدون معطلی بکشیش بیرون، جلد رو باز کنی، گوشه بالای سمت چپ کتاب چیزی نوشته که یادت میاد تو اونو نخریدی و بهت داده شده و یادت میاد... و یادت میاد... و عجیب تر اینکه شب قبل درباره همین کتاب خونده بودی اما فکر میکرد...

نوشتن خود افسانه است وقتی تنها یک نگاه یک کلام یا صدا یا خاطره ای ناساز، رقمش میزند.خدا نور است، آب زندگی. وقتی از آب نوری بتابد همه در پی خورشید آنند؛ شاید الماسی در دل آب است. این انعکاس ماه است که

برخی خاطره, ها را میشود با کلمات قاب گرفت چنانکه برخی را باید یاد گرفت. هرچند همه را آخر خاک خواهد گرفت...

"من شوهر ندارم شوهر نمیخوام شوهر شوهر اصن لعنت به هر چی مرده"این جملات قصار رو زنی توی تراس, (احساس میکنم داشت تلفنی حرف میزد) طبقه دوم خونه ای میگفت که من توی طبقه اولش مهمان بودم. اینکه با شوهرش مشکل

لطف نمود و کتابها,یی که از من پیشش امانت بود، برام پست کرد. نمی دونم کتابها, چی داشتند که نمی خواست بعد از ازدواجش، با کسی که مدعی بود به جبر میخواد باهاش ازدواج کنه، پیشش باشند گویی با کتابها, احساس نام

ارسطو معتقد بودن انسان طبیعت اجتماعی دارد. این شاید بدین معناست؛ انسانی که کمتر در اجتماع است یا کلا منزوی است غیرطبیعی است.اما اینگونه نیست و گوشه گیر بودن لزوما حاکی از غیراجتماعی بودن نیست بلکه میت

دل مه چی آو کشکو لف زنو وبی قرارتو چی سیمره, آرومی اما چشات خیننوار

-بیداری؟؟؟ من چند لحظه پیش اومدم خواب خواب بودی الان میام میبینم گوشی دستته - دیدی بعضیا توی خواب راه میرن، منم الان توی خواب دارم چت میکنم

همه ما در زندگی روزمره دچار رخددادهایی هستیم که برایمان رقم می خورند. این اتفاقات کم و بیش برای نوع بشر تکراری و یکسان هستند هرچند هر انسانی هماره شرایط خاصی در رویارویی با این حوادث متنوع دارد. در نگ

برای همه ما گاهی اتفاق افتاده که برای موضوعی مورد مشورت قرار می گیریم از انتخاب لباس تا انتخاب خانه، از رفتن به یک مهمانی کوتاه تا قصد یک سفر طولانی کردن و ... به طور کلی در هر موضوع سه ضلع وجود دارد

در پی دیدن باران زرد برگهای عاشق زرد شده ام نسیمی کافیست تا مرا بگریاند از شاخه خشک حسرتم بیندازد ...

حال بینابینی دارم...نسبی ترین حال ممکن...تو یگانه مطلقی و آدم یگانه نسبییگانه بودنمان از تشبه و تمثل به توست و نسبی بودنمان به شباهتهای غیرالوهی مان دامن میزند و یگانگی مان رنگ میبازد. اگر من عطای این یگانگی را به لقایش ببخشم چه می شود؟ یک بیگانه از خویش میشوم؟همین پرسش من حاکی از اراده من است. پس م...

تا حالا به این فکر کردید که اگر قرار بود ماهی باشید دوست داشتید چه ماهی باشید؟ ماهی تنگ، ماهی برکه، یا ماهی دریای آزادمن ماهی دریای آزاد رو دوست دارم ماهی برکه صمدبهرنگی هم خوبه جنم داره... اینها نشونه دارن اگر دل به چیز کوچکی خوش کردید و به قفستون دل بسته اید مطمینا ماهی تنگید.مثلا شغلهای کارمندی ر...

کانت با شعار "دلیر باش به دانستن" عصر روشنگری رو پایان صغارت بشر دانسته به نوعی رهایی از بندها و قیودی که پیش از اون بر اندیشه گره خورده بود و بشر رو مثل یک کودک تحت کنترل داشته و اراده او رو زایل کرده بود.وقتی لابه لای آیات قرآن سر میخورید میشه گفت که اعم تذکراتی به چشم میخوره ترجمانی از همین شعاره...

توی هفته های اخیر فیلمهای خوب و تاثیرگذاری دیدم از 12مرد خشمگین(1957) تا دانکریک (2017) و درباره هرکدوم میشه ساعتها حرف زد خصوصا درباره زندگی شگفت انگیز اما ی دیالوگ از ی فیلم گیشه ای به نام کینگزمن2 که صرفا برای سرگرمی ساخته شده هرچند وقتی یک ش رو دیدم گمان کردم میخواد جای سری سینمایی های جیمزباند ...

مسیح لیوان آب رو جلوی صورتش گرفته بود و از پس اون به قفسه های کتاب پشت سر هرمیداس نگاه میکردهرمیداس صندلیش رو چرخوند و از پشت میزش بلند شد و به طرف پنجره بزرگ سمت چپ اتاق رفت و در حالی که به شهر نگاه میکرد گفت:از نیمه پرش نگاه میکنی یا از نیمه خالی؟مسیح لبخند خفیفی زد از اون لبخندهایی که با دماغ فوت...

مخاطب گاهی کسی است که هست اما نوشتن هماره برای آن کسی است که نیست و نوشته ها حتی از آن کسانند که دیگر نیستند... دلیل قلم نوشتن است و دلیل انسان دل. وقتی دل نوشتن داری یعنی انسان قلم شده است و وقتی دل نوشتن نداری اما مینویسی، قلم انسان است... اینکه اکنون میان من و قلم کدام پرده و نسبت است نمیدانم، نم...

"شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها" از کشتی نامم تکه پاره هایی نماده بر آب جز آه... جایی هست میان دل بریدن و دل شکستن و دل بستن، جایی که نه خودت هستی و نه دیگری. بزنگاه بی دریجایی که نگاهت خیره به دنبال دری است، تا، یا تو را به رفتن برماند یا به انتظار آمدنی تو ...