اییده

با دوستی توی تاریکی ی قسمتی از شهر قدم میزدیم گفت اون چیه روی اون ساختمون آدمه اونجا داره مارو میپاد گفتم نه بابا اون درخت فلزیه بلندست گفت ها همونکه بالاش دوربینه گفتم نمیدونم با لحن تمسخرامیزی گفت فلانی ما به طور نامحسوس داریم پاییده میشیم گفتم ما کلا داریم به طور نامحسوس گاییده میشیم تو نگران پاییده شدنی توی خنده بلندش گفت اونکه بههههله... برگشتنی از جایی برگشتیم که روشنتر بود.

هیچ چیزی به بی معنا تر از این نیست که بخوایم برای هر چیزی معنا بتراشیم

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۹۶ساعت 6:8 توسط خرداد |